تبلیغات
پایگاه فرهنگ مهدویت-(عظمت غدیر) - اذان و اقامه نماز
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                              أللَّهُمَّ کُنْ لِوَلِیِّکَ الْحجّة بِنِ الحَسَن، صَلَوَاتُکَ عَلَیْهِ وَ عَلی آبَائِهِ فِی هذِهِ السَّاعَةِ وَ فِی کُلِّ سَاعَة، وَلِیّاً وَ حَافِظاً، وَ قَائِداً وَ نَاصِراً، وَ دَلِیلًا وَ عَیْناً، حَتّی تُسْکِنَهُ أَرْضَکَ طَوْعاً، وَ تُ مَتِّعَهُ فِیهَا طَوِیلاً ، بِرَحمَتِکَ یا اَرحَمَ الرّاحِمین

 

------------------------------------------------------------------------------------  


 به به از مرغکان نغمه سرا


                                             یک صدا


                             یک صدای آشنا


                                            می رسد به گوش


                                                                         یک ندا


                                           بانگ آشنای کیست


                         پر ز نغمه و سرود بندگیست


اذان بیست جمله است:

« اللّهُ أَکْبَر » چهار مرتبه. « أشْهَدُ أنْ لا إلهَ إلاّ اللّه »، « أشْهَدُ أنّ مُحَمَّداً رَسُولُ اللّه »، « أشْهَدُ أنَّ عَلِیّاً وَلىُّ اللّه »، « حَىَّ عَلَى الصَّلاةِ »، « حَیَّ عَلَى الْفَلاحِ »، « حَیَّ عَلى خَیْرِ الْعَمَلِ »، « اللّهُ أکْبَر »، « لا إلهَ إلاّ اللّه » هر یک دو مرتبه.

ترجمه اذان و اقامه

« اللّهُ أکْبَر »: خداى متعال از هر چیز بزرگتر است.

« أشْهَدُ أنْ لا إلهَ إلاّ اللّه »: شهادت مى دهم جز خداى یکتا و بى همتا، خداى دیگرى نیست.

« أشْهَدُ أنَّ مُحَمّداً رَسُولُ اللّه »: شهادت مى دهم حضرت محمّد بن عبداللّه (صلى الله علیه وآله وسلم) پیامبر و فرستاده خداست.

« أشْهَدُ أنَّ عَلِیّاً أمیرَالْمُؤْمِنینَ وَلِیُّ اللّه »: شهادت مى دهم حضرت على(علیه السلام) امیرالمؤمنین و ولىّ خدا است.

« حَیَّ عَلىَ الصَّلاة »: بشتاب براى نماز.

« حَیَّ عَلَى الفَلاحِ »: بشتاب براى رستگارى.

« حَیَّ عَلى خَیْرِالْعَمَل »: بشتاب براى بهترین کارها.

« قَدْ قامَتِ الصَّلاة »: به تحقیق نماز برپا شد.

« لا إلهَ إلاّ اللّه »: خدایى جز خداى یکتا و بى همتا نیست.

 

- بین جمله هاى اذان و اقامه، نباید زیاد فاصله شود و اگر بین آن بیشتر از معمول، فاصله بیندازد، باید دوباره آن را از سر بگیرد.

-اگر در اذان و اقامه، صدا را در گلو بیندازد چنانچه غنا شود، یعنى مانند آوازه خوانى که در مجالس لهو و لعب معمول است، حرام مى باشد و اگر غنا نشود حرام نیست.

-در پنج نماز اذان ساقط مى شود، اوّل: نماز عصر روز جمعه. دوّم: نماز عصر روز عرفه، نهم ذیحجه. سوم: نماز عشاى شب عید قربان براى کسى که در مشعرالحرام باشد. چهارم: نماز عصر و عشاى زن مستحاضه. پنجم: نماز عصر و عشاى کسى که نمى تواند از بیرون آمدن بول و غایط، خوددارى کند. و در این پنج نماز در صورتى اذان ساقط مى شود که با نماز قبلى فاصله نشود، یا فاصله کمى باشد.

- اگر براى نماز جماعت، اذان و اقامه گفته باشند، کسى که با آن جماعت نماز مى خواند، اذان و اقامه نگوید.

- اگر براى خواندن نماز جماعت، برود ببیند جماعت تمام شده، تا وقتى صفها به هم نخورده و جمعیّت متفرّق نشده اند، براى نماز خود اذان و اقامه رخصت است که نگوید.

 

-در جایى که عدّه اى مشغول نماز جماعتند، یا نماز آنان تازه تمام شده و صفها به هم نخورده است، اگر انسان بخواهد فرادا یا با جماعت دیگرى که برپا مى شود نماز بخواند، با سه شرط اذان و اقامه از او ساقط مى شود، اوّل: براى آن نماز اذان و اقامه گفته باشند. دوم: نماز جماعت باطل نباشد. سوم: نماز او و نماز جماعت، در یک مکان باشد، پس اگر نماز جماعت داخل مسجد باشد و او بخواهد در بام مسجد نماز بخواند، مستحب است اذان و اقامه بگوید.

-اگر در مسأله پیش، شک کند نماز جماعت صحیح بوده یا نه، اذان و اقامه از او ساقط است، ولى اگر در یکى از دو شرط دیگر شک کند، استحباباً یا رجاءاً، اذان و اقامه بگوید.

- کسى که اذان و اقامه دیگرى را مى شنود، مستحب است هر قسمتى را که مى شنود تکرار نماید.

- کسى که اذان و اقامه دیگرى را شنیده، چه با او گفته باشد یا نه، در صورتى که بین آن اذان و اقامه و نمازى که مى خواهد بخواند، فاصله زیادى نباشد، مى تواند براى نماز خود اذان و اقامه نگوید.

- اگر مرد، با قصد لذت اذان زن را بشنود، اذان از او ساقط نمى شود، امّا اگر قصد لذّت نداشته باشد، اذان ساقط مى شود.

- اذان و اقامه نماز جماعت را باید مرد بگوید، ولى در جماعت زنان، زن مى تواند اذان و اقامه بگوید.

- اقامه، باید بعد از اذان گفته شود و اگر قبل از اذان بگویند، صحیح نیست.

-اگر کلمات اذان و اقامه را، بدون ترتیب بگوید، مثلا « حَىَّ عَلَى الْفَلاح » را پیش از « حَىَّ عَلَى الصَّلاة » بگوید، باید از جایى که ترتیب به هم خورده، دوباره بگوید.

-باید بین اذان و اقامه، فاصله زیاد ندهد و اگر بین آن مقدارى فاصله شود که اذانى را که گفته، اذان این اقامه حساب نشود، مستحب است دوباره اذان و اقامه بگوید.

- اذان و اقامه، باید به عربى صحیح گفته شود، پس اگر به عربى غلط بگوید، یا به جاى حرفى، حرف دیگرى بگوید، یا مثلا ترجمه آن را به فارسى بگوید، صحیح نیست.

- اذان و اقامه، باید بعد از داخل شدن وقت نماز گفته شود و اگر عمداً یا از روى فراموشى، پیش از وقت بگوید باطل است.

-اگر پیش از گفتن اقامه شک کند اذان گفته یا نه اذان بگوید، ولى اگر مشغول اقامه شود و شک کند اذان گفته یا نه، گفتن اذان لازم نیست.

- اگر در بین اذان یا اقامه، شک کند قسمت پیش را گفته یا نه، آن را بگوید، ولى اگر در حال گفتن قسمتى باشد، گفتن قسمت پیش لازم نیست.

- مستحب است در هنگام گفتن اذان رو به قبله بایستد، با وضو یا غسل باشد، دستها را بر گوش بگذارد، صدا را بلند نماید و بکشد، بین جمله هاى اذان کمى فاصله دهد و بین آن حرف نزند.

- مستحب است در موقع گفتن اقامه راه نرود، آن را از اذان آهسته تر بگوید، جمله هاى آن را به هم نچسباند، کمتر از جمله هاى اذان فاصله دهد.

- مستحب است بین اذان و اقامه، یک قدم بردارد، یا کمى بنشیند، یا سجده کند، یا ذکر بگوید، یا دعا بخواند، یا کمى ساکت شود، یا سخنى بگوید، یا دو رکعت نماز بخواند، اما حرف زدن بین اذان و اقامه نماز صبح و مغرب مستحب نیست.

- مستحب است کسى که براى گفتن اذان معیّن مى شود، عادل، وقت شناس و صدایش بلند باشد و اذان را در جاى بلند بگوید.

 




موضوعات مرتبط: نماز، 

           

                       تاریخ : شنبه 2 فروردین 1393  |  12:56 ب.ظ   |   نویسنده : قاسم عطایی   |    نظرات




کد پرش به بالای صفحه وب